Bedankt, Majesteit

Circus Treurdier speelde – in het geheim – een extra voorstelling van Het Eeuwige Nachtcafé: Het Volk Het Land Uit! Maar de tafeltjes, waaraan ons dierbare publiek zich normaal gesproken zit ‘gek te borrelen’, bleven deze avond allemaal leeg. Hoewel, in het midden van de zaal bleek toch iemand te zitten: één enkele toeschouwer. Bij het zwakke schijnsel van de kaarsen op tafel kon je de contouren van het kapsel van onze enige gast zien. Hoog en hoekig. Het leek wel gebeeldhouwd… Het Koenijn liep naar een microfoon en tikte er even tegen.
Van harte welkom in ons Eeuwige Nachtcafé, Majesteit”.
Onze koningin knikte glimlachend, zoals alleen zij dat kan.

Ze lachte steeds op de juiste momenten en vulde met haar koninklijke aanwezigheid de hele ruimte, waardoor het leek alsof de zaal toch vol zat met publiek. De tekst van het nummer “Dat ik weet wat ik moet doen” bleek ze uit het hoofd te kennen en ze zong zachtjes mee.

Na afloop bleef het een tijdje stil. We hielden onze adem in. Toen begon de koningin te applaudisseren. Ze liep naar de spelers toe. Van dichtbij leken haar ogen vochtig.
Dat lied van je Peter, weet je dat zelfs ik bij sommige stukken heb moeten huilen?
Zij wendde zich tot Jan-Paul en Roos.
De onmogelijkheid van de liefde tussen de volkse Remco en de sjieke Sterre, wat geven jullie dat mooi weer! En wat is het symbolisch voor de diepe cultuurkloof die wij in dit land in toenemende mate lijken te ervaren.
De koningin zuchtte even bij die laatste zin, en zei vervolgens:
Jullie weten misschien wel, dat ik dinsdag abdiceer. Ik draag het ambt van koning over aan mijn zoon, de prins van Oranje.
Alle Treurdieren knikten, want wij houden de actualiteiten goed in de gaten.
Nu gaat men een lied zingen, dat speciaal is geschreven voor de gelegenheid. Maar het is niet in het Nederlands geschreven, tenminste…
Een innerlijke schaduw gleed over het gelaat van de vorstin.
Je zou toch willen dat je de mensen die dat hebben gedaan aan de allerhoogste gal……
De koningin maakte haar zin niet af, slikte, en vervolgde zachtjes:
Ik ben de koningin van het klootjesvolk en de soeverein van de zakjeselite…
Haar blik dwaalde af door de ruimte van het Nachtcafé.
Het is tijd voor maatregelen met een beetje esprit. Met een beetje flair. Met een beetje élan.”
“ – Met een beetje roebabtidoe.” Vulde het Koenijn de koningin aan, en hij pakte haar hand.
Wij begrijpen het Majesteit. Maar u moet zich geen zorgen meer maken. Dat is straks aan Koning Willem-Alexander.
Onze koningin glimlachte droevig, het was tijd om te gaan.
Beloven jullie te blijven vechten voor de goede zaak?
Ellen antwoordde plechtig:
Dat beloven we, Majesteit, er is nog volop werk aan het winkelcentrum.”
De koningin verdween richting de uitgang.
Bedankt dat u wilde komen kijken naar onze voorstelling!” Riep Peter.
De koningin draaide zich een laatste maal om.
Bedankt, dat ik deze avond nog jullie koningin mocht zijn.

Jeroen