“Ik dacht dat het oud was” – spelersblog

Vanavond is de première van Het Eeuwige nachtcafé – Het Volk het Land Uit! editie 2013 in het Depot in Amsterdam. Dit Nachtcafé hebben we daar al eens eerder gespeeld. We vertelden de geschiedenis van het Koenijn, de elite en het volk. Het Koenijn grijpt de macht in een land dat vraagt om verlost te worden van de middelmatigheid. De elitaire dictatuur wordt geboren en het volk moet het land uit!
Een sprookje van Circus Treurdier. Een oude bekende. We zouden het boek uit de kast pakken, het stof er af blazen en beginnen op bladzijde één. Van je ‘Er was eens ik en toen kwam Hij’…
Het Koenijn zou weer speechen, de elite zou weer zingen en het volk zou weer huilen.
Een mooi verhaal. Ik kende alle zinnen, alle woorden, de punten, de komma’s, de pauzes, de stiltes. Ik wist dat alles ging zoals Hij zei dat het zou gaan.
Ik wist wat we zongen, ik wist wat we zeiden, ik wist wie we waren.

Of toch niet? Is dit wel het oude verhaal, waar ik het zojuist over had?

De woorden van Ellen lijken wel andere woorden te zijn.
En dat lied van Peter, klonk dat altijd al zo?
En was het Koenijn voorheen ook al zo koerazy?
Volgens mij had ik in dit verhaal toch geen rokje aan?
En staat Jan-Paul nu opeens naast me? Ik zou toch zweren dat daar eerder Freek den Hartogh stond.
En wat zit mijn haar trouwens raar.
En hoor ik het goed, heeft dit verhaal nu een ander einde?
Vreemd.
Ik dacht toch dat ik dit sprookje al kende. Ik dacht dat deze melodieën klassiekers waren. Dit was toch een oud liedje? Dit was toch een oude dans? Was ik nou het volk of de elite?
Het klinkt hetzelfde, maar ik lach op andere momenten en huil om andere dingen. Het ruikt hetzelfde, maar alles smaakt anders, alles voelt anders, alles is anders.
Ik dacht dat het oud was, maar het bleek dus gloednieuw.

Roos