TreurTeeVee, De Stand van Zaken

Soms moet je de consequenties voelen van dat wat je gedaan hebt. Dus als je een filmscène bedenkt over een croissanterie die tevens een oven is waarin een man werkt die tevens een croissant is die tot zijn grote schrik ziet dat er een dubieuze vent met zes kleine meisjes binnen komt wandelen om zeven koffie te bestellen, dan dient er zich, mits u zich in onmogelijke productionele bochten heeft gewrongen, een moment aan dat deze absurde toestand ook even schrikbarend werkelijk wordt. Zo verging het ons tijdens het draaien van het eerste deel van onze eigen televisiepilot ‘TreurTeeVee’.

Rare van de pot gerukte ideeën

Nadat het artistieke team zich had terug getrokken in ‘de Bokkenberg’ om vijf lange dagen na te denken over en te schrijven aan het script, lag er een plan dat zijn weerga niet kende, althans, als het om rare van de pot gerukte ideeën gaat met een onmiskenbaar Treurdieriaans vleugje onhaalbaar fantasme. Vervolgens gingen wij, naïeve theatermakers die we zijn, vol goede moed aan de slag. Gelukkig stond daar een heel team van filmmakers voor ons klaar om deze vertaalslag te maken. En dat bleek geen sinecure. “Ok, maar die man heeft dus een croissantenpak aan…”, “Nee, hij IS een croissant.” Zenuwachtige blikken. “Maar jij speelt het toch, die croissant?”, “Ja, in een croissantenpak!”. Lange stilte.
Croissanterie TreurTeeVeeHet vormen van een idee over wat TreurTeeVee zou moeten zijn, begint met je laten inspireren door anderen, zowel andere makers uit de groep, als andere kunstenaars uit het verleden. En na een soort zomergasten-mijn-god-wat-een-vet-fragment-marathon-sessie leek er zich een beeld te vormen van wat het was. De wereld die TreurTeeVee moest laten zien was gestyleerd, kunstmatig, grotesque, muzikaal en poetisch. Wellicht komt het voort uit onze gezamenlijke jeugdherinneringen aan Villa Achterwerk, wellicht uit de schrijnende toestand waarin de huidige Nederlandse televisie verkeert, maar allemaal koesteren we een groot verlangen verbeelding terug op de buis te krijgen.

De Slag van Theater naar Film

Decouperen. Afgezien dat er inderdaad een hoop met decoupeerzaag is gewerkt in de sets die we hebben gebouwd, bleek dat iets anders dan decouperen. De decoupage is het verhaal dat je bedacht hebt omzetten in een storyboard, een stripverhaal waarin je elk beeld en de volgorde waarin je deze wilt gebruiken vastlegt. Hierin toont zich de filmmaker. “Dont tell them, show them.”
grade1
De slag van theater naar film is voor ons enorm inspirerend geweest. Terwijl we tijdens een Nachtcafé voorstelling heel transparant een wereld kunnen oproepen door gewoon te benoemen dat we ergens zijn, blijkt dat we op film juist verlangen naar de totale weergave van die absurde verbeelding. Alles moet tot in de puntjes worden vormgegeven. Een grote klus dus voor onze scenografen. En dat hebben ze geweten tijdens de productie. Tot in de late uurtjes werd er geschuurd, geschilderd, en opnieuw geschuurd, en geschilderd. Drie verschillende werelden hebben we gebouwd. Een show voor Kaak, een loket voor vreemde zaken, en als laatste ‘de Croissanterie’.

En uiteindelijk komt alles samen. Je staat met z’n allen in een studio in een prachtige set tussen een hele hoop mensen die allemaal verschillende taken hebben waar je het bestaan niet van wist. Voor je staat een bezwete jongen in een croissantenpak, dat zo absurd is dat hij inderdaad ook een croissant is. Iedereen heeft keihard gewerkt om de volgende dertig seconden mogelijk te maken.
Meisjes TreurTeeVee
En dan gebeurt het. Bovenaan de trap vliegt de deur open. Mensen houden hun adem in. Zes kleine meisjes in prachtige blauwe jurkjes lopen gracieus de trap af het warme licht van de croissanterie in. “Kijk! Een Croissantje!” roept er eentje als ze onze artistiek leider met een prachtig bewerkt stuk piepschuim op zijn hoofd ziet. En de croissant ziet dat het goed is. Iedereen neemt zijn positie in en weet wat de bedoeling is. En dat is moment waarop ik ‘actie’ mag roepen. En dat is dan een hele eer.

Maar het is nog niet af

TreurTeeVee is een waanzinnig nieuw project van Circus Treurdier geworden. Maar het is nog niet af. Eind april wordt het in besloten kring getoond aan onze Traandeelhouders en Melancholisten. Half augustus willen we de tweede draaiperiode gaan plannen om onze eerste aflevering daadwerkelijk te realiseren. Daarvoor moet nog een hoop werk verzet worden. Allereerst gaan we in gesprek met een potentiële omroep. En dat kan er natuurlijk maar eentje zijn. U mag raden wie. Daarnaast moeten we de financiering bij elkaar krijgen. Niet alleen om de volgende periode te bekostigen, maar ook om de enorme investering die we al gedaan hebben terug te verdienen. En dan, als alles goed gaat, en dat gaat het, komen wij met een bizarre poëtische traagheid door de beeldbuis uw huiskamer binnen gewandeld. En u zult mompelen: “Was er elke week maar TreurTeeVee op de buis”. Dat is het moment waar we op gewacht hebben. Dan vertrekken wij weer naar de Bokkenberg. Want ooit zal het zo zijn. TreurTeeVee. Uw wekelijkse dosis vervreemdingssentiment.

Lees meer over TreurTeeVee:
“Zeven Koffie” Dat Was Mijn tekst
De Contouren van TreurTeeVee Doemen Op
De Geboorte van TreurTeeVee
Weekendje Weg Om Te Schrijven