TreurTeeVee, regisseur Joost van Hezik aan het woord

“I love it when a plan comes together”

 

Een televisiecitaat uit een Amerikaans programma dat, met name in Nederland, razend populair was: The A-team. De tagline onder het format schreeuwt: Een stel voortvluchtige soldaten die met spectaculaire acties mensen in nood bijstaan in hun strijd tegen onrecht. Ik vond het niet het beste programma ooit gemaakt. Maar toch was ik altijd benieuwd, als B.A. Baracus zijn lasapparaat tevoorschijn haalde, wat deze gekken nu weer hadden bedacht.

En terwijl ik door de decorloods van de Schram Studio in Amsterdam Noord loop en kijk naar het resultaat van meer dan een jaar voorbereiding van ons eigen televisieprogramma, kan ik niets anders dan mijn sigaret vast houden alsof het een sigaar is en als A-Team-leider John Hannibal Smith glimlachend mompelen: “I love it when a plan comes togheter”.

 

Circus Treurdier startte in januari 2013 met de uitwerking van een plan dat TreurTeeVee heette. Ons bloedeigen televisieprogramma. Want daar moet het uiteindelijk te zien zijn. Op televisie. Komt het ook op televisie? Nee. Voorlopig gebruiken we een ander medium. Het World Wide Web, beter bekend onder de naam internet. Gratis, voor de hele wereld toegankelijk, compromisloos, multifunctioneel, 2.0, alles erop en eraan. Maar toch willen we uiteindelijk op tv. Waarom? Dat is nodig, vinden wij van Circus Treurdier. Dus nu maken we twee hele afleveringen die we één voor één het internet op smijten om te kijken of de rest van Nederland dat ook vindt: dat TreurTeeVee op tv moet. En wie weet overtuigen we mensen hoog in de boom. Dat is het doel althans. De netcoördinator van Nederland 3 is zojuist opgestapt, dus het blijkt maar weer dat het daar boven ook niet makkelijk toeven is. Dus helpen we ze een beetje door ze te vertellen wat de mensen willen: TreurTeeVee.

 

Nadat we vorig jaar een eerste paar scènes hebben geschoten, u heeft ze wellicht voorbij zien komen op dat vermaarde world wide web, bleef het zoeken naar wat TreurTeeVee nu wás. De schrijvers trokken zich nogmaals terug in een niet nader te noemen provinciaals vakantiepark om verder te werken. Werden het een hoop losse scènes? Of hielden we toch vast aan ons oorspronkelijke plan van een 25 minuten durend programma met verhaallijn? Uiteindelijk is het het laatste geworden.

De veren werden in de inkt gedoopt en de instrumenten uit hun koffer gehaald en men ging aan de slag. Vorige week lagen daar de definitieve scripts voor onze neus: Aflevering 1. En aflevering 2. Meer mag ik er nu nog niet over zeggen. Maar ze zijn met z’n tweeën dus.

 

Maar het filmen van het papieren script maakt nog geen goede televisie. Daar heb je vakmensen voor nodig. En productiegeld. Half januari hebben we dankzij vele donateurs, trouwe Traandeelhouders en veel andere lieve mensen ruim €7000,- opgehaald via crowdfunding. Wij zijn u daadwerkelijk eeuwig dankbaar. Maar dat was nog maar de helft van wat we nodig bleken te hebben. Mede dankzij een aantal (inmiddels vaste) sponsoren als VEDETT, Jameson en de Rabobank hebben we het budget inmiddels zo goed als rond.

En inmiddels zijn we ook de eerste stappen met een omroep aan het zetten: de VPRO. Ik geloof dat we de helft van ons Circus Treurdier-oeuvre hebben afgekeken van Villa Achterwerk toen we klein waren. Dus de VPRO past goed bij ons.

 

Maar dan de factor die echt bepalend is, en die ik zojuist al even noemde. Vakmensen. Wellicht dat het volgende stuk iets te veel superlatieven bevat. Goede, fijne, jonge enthousiastelingen die met evenveel passie voor TreurTeeVee knokken als wij. Producente en reddende engel Layla Meijman is enige tijd terug ons team komen versterken en heeft de crew van vorig jaar uitgebreid met nog meer talentvolle jonge filmmakers. En dat merk je aan alle kanten. Stonden we vorig jaar nog in een kleine studio waar we net een setje kwijt konden, nu staan alle locaties naast elkaar in een grote loods en wandel je zo van de ene ruimte naar de andere. Alles gebeurt op tijd, en overal wordt over nagedacht. Er ontstaan (puur professionele) flirtages tussen onze componist Wilko Sterke en sounddesigner Taco Drijfhout. Tussen onze decorontwerpster Janne Sterke en production designster Nelli Bodt. Er verschijnen Melancholisten (onze vrijwilligers) om te helpen schilderen. Schrijvers Ellen Parren en Jan Paul Buijs verven hun eigen set groen en zelfs onze Miss Communicatie Henriëtte Olland staat in goed getailleerde overall met een slijptol in haar hand te klussen. Er klonk muziek. En de zon ging schijnen. En het werd lente. U kunt zich wellicht voorstellen waarom ik kijkend naar dit lieflijk schouwspel een citaat uit dat Amerikaanse televisieprogramma prevelde. Nu het alleen nog even filmen allemaal. En dan hopen dat het ooit op tv komt. En wellicht staat er dan over dertig jaar iemand anders melancholisch voor zich uit te mompelen, met op zijn lippen een citaat uit TreurTeeVee.

Selfie van regisseur Joost op de set

Selfie van regisseur Joost op de set

 

Klusser/actrice Ellen

Klusser/actrice Ellen

 

Melancholist Bert

Melancholist Bert