Weekendje weg om te schrijven

Wij gaan met Circus Treurdier een weekendje weg. Dat is besloten. Een lang weekend zelfs.
Maar niks romantisch, niks geen snoepreisje op uw kosten, wees niet bang.
Geen gesubsidieerde studiereis om theatermakers aan de andere kant van de globe te ontmoeten: “Goh, we maken totaal verschillend theater, maar we houden van dezelfde champagne”
En ook geen gesponsord bedrijfsuitje om elkaar beter te leren kennen, geen teambuildingspelletjes, geen workshops kernkwaliteiten.
Nee hoor, niets dan noeste arbeid, en gewoon in eigen land, heel sober – stromend water, een koffiezetapparaat en bedden met vlooien – als we maar van huis zijn.
Want daar gaat het om, lieve lezers: dat je van huis bent.

Thuis krijg je niks gedaan, en als je echt iets wilt doen dan moet je weg. Als je grondig wilt ontspannen, je hoofd echt leeg wilt maken, dan moet je op vakantie gaan, dan moet je weg van huis.
Als je een liefdesrelatie een genezende injectie wilt geven, dan vind je het medicijn niet in de cafés binnen de grachtengordel, maar dan is ook hier het advies: verlaat de omgeving en ga met zijn tweeën een weekendje weg.
En als je iets wilt creëren, daadwerkelijk iets op papier wilt zetten, als je artistiek productief wilt zijn, dan geldt dezelfde wet: wegwezen.
Al richt je je werkkamertje thuis nog zo sober in, al werk je in de koudste kamer van het pand, al bouw je een plaggenhut in de tuin, wanneer je je pen op het papier zet, begin je vanzelf je boodschappenlijstje op te schrijven. Binnen de muren van huis en haard, krijg je nauwelijks een verfrissende gedachte op papier, en als je die gedachte vervolgens uit wilt werken, is de dag al om, of moet je als de wiedeweerga naar een afspraak hollen.
De vertrouwde omgeving is een vloek voor schrijvers. Ik heb het even over schrijvers, omdat zij hiervan het beste voorbeeld zijn.

Arnon Grunberg schrijft zijn boeken en columns in de krant niet voor niets vanuit zijn woning in New York, Adriaan van Dis dwaalde gedurende zeven jaren in Parijs en Jan Wolkers verruilde Amsterdam voor een Texelse duin.
Gerard Reve schreef een paar van zijn belangrijkste boeken in een primitief huisje in het slechts een handjevol inwoners tellende Friese dorp Greonterp.
Ik ken zelfs een belangrijk liedschrijver, die in een caravan op een weiland in de buurt van Kamerik een paar van zijn beste werken heeft geschreven.

Maar niemand kent de namen van de lange lijst van schrijvers die zijn thuisgebleven, die op hun zolderkamer naar een leeg vel papier staren, of vergeefs zitten te schaven aan een onleesbare roman, achter hun raam met uitzicht op de Albert Heijn, waar ze dagelijks boodschappen doen voor het hele gezin. Onbekend, ongepubliceerd en vaak ook ongelukkig.

Zo mag het ons niet gaan, dachten wij van Circus Treurdier, wij willen gelukkig zijn. We moeten vooruit en om vooruit te kunnen, moeten we ons terugtrekken.

En dus planden wij, met als doel creatief productief te zijn, een artistieke retraite, een weekendje weg.
De locatie is geheim en over tijd en datum zal ik hier eveneens zwijgen, want als er in de specifieke periode waarin wij weg zijn, wordt ingebroken in één of meerdere van onze huizen, dan bent u als lezer verdacht en dat wil ik u niet aandoen. Verdacht zijn is per definitie niet hetzelfde als schuldig zijn, maar in de publieke opinie is de grens zeer dun. Geef je als schrijver bloot, maar bescherm je lezers en lezeressen – dat is de juiste instelling.
Meer kan ik u op dit moment niet geven.
Wij gaan ons in ieder geval weer binnenste buiten keren, maar dus niet hier, waar iedereen kan afluisteren en gluren, maar in Verweggistan, of in de Betuwe, of in de buurt van Purmerend.

We hopen dat de afzondering succesvol wordt. De uitkomst van het weekend zult u terugzien in ons werk.

– Jan-Paul –

Lees ook:
“Zeven Koffie” Dat Was Mijn tekst
De Contouren Van TreurTeeVee Doemen Op
De Geboorte Van TreurTeeVee