“Zeven koffie” dat was mijn tekst

We zitten midden in de opnames van de pilot voor ons nieuwe project ‘TreurTeeVee’. Een pilot, dat is een soort voorproefje van wat je wil gaan maken, dat je dan aan andere mensen kunt laten zien, zodat die heel enthousiast worden en tegen je zeggen dat je nog veel meer van dat soort dingen mag gaan maken. Een soort auditie dus eigenlijk. We hebben er al 2 draaidagen opzitten. En ik speel de rol van de man in regenjas. Oh ja, en er staan 6 kleine meisjes in blauwe jurkjes om me heen en ik voer ze koffie. Maar dat terzijde.
TreurTeeVeeSet-204

‘Een acteur uit Maastricht kan tot op 100 meter verstaanbaar fluisteren.’
Dat zei een docent van de Toneelacademie ooit tegen een auditant (een nogal overdreven uitspraak die overigens op niemand indruk maakte). Maar om te slagen voor deze auditie is op 100 meter verstaanbaar fluisteren geen criterium. Integendeel, er hangt tijdens de opnames een dikke microfoon boven je hoofd die ieder geluidje oppikt. Soms komt hij zelfs zo dichtbij dat hij per ongeluk in beeld komt. Dan roept de cameraman “boom is in!”. ‘Boom’ moet je in dit geval uitspreken als ‘boem’, want op filmsets is de voertaal natuurlijk Engels. En als een cameraman dat roept dan betekent dat dat de microfoon in beeld is. Nee, met luid en verstaanbaar spreken, daarmee kom je er niet als acteur in de film. Je kunt eigenlijk beter alleen maar zachtjes mompelen. Een beetje grommen zelfs. Dat werkt goed, op beeld. Hoop ik.

Vrijdag is een scène tussen Frederik Kaak en Charlotte Kroon (bekend uit de voorstelling ‘Kerst met Kaak’) gefilmd voor een enorme gele achterwand. Zaterdag heeft het decorteam alles omgebouwd tot de snikhete croissanterie, waarin ik mijn scène speelde (waarom het daar zo heet is, dat ziet u straks wel als het af is). Vandaag is er nog een draaidag, in weer een compleet andere wereld. Een grijze wereld. Met een grijs loket. Waar ze het over aliens hebben.
TreurTeeVee

Maar op zaterdag zat ik dus in mijn regenjas, met zes kleine meisjes in jurkjes om mij heen. Er was een ruimte nagebouwd, compleet met muren en tafeltjes en stoelen. Aan de muur hing een schilderij van een croissant. Achter een glazen toonbank lagen tientallen croissants opgestapeld. En achter die toonbank stond Thomas – met een gigantische croissant op zijn hoofd.

“Zeven koffie.”

Dat was mijn tekst.
Ik heb geprobeerd het heel zacht te zeggen. We moesten het een paar keer filmen. En toen zat mijn draaidag er op. “It’s a wrap”, zeggen ze dan, in de filmwereld.

– Jeroen

Lees ook:
De Contouren van TreurTeeVee Doemen Op
De Geboorte van TreurTeeVee
Weekendje Weg Om Te Schrijven